रुकुम पश्चिम -१३, भदौ ।
हे भगवान्, मानवता बचाइदेऊ
देश रोइरहेछ
आकाश पनि आज मलिन छ
नदीसँगै बगेका छन्
कति घर, कति सपना, कति जीवन ।
बगे खेतका आलीहरू
बगे पसिनाका वर्षौँका कथा
बगे आमाका सपना
बाबुको सहारा
बालबालिकाका उज्याला भविष्य ।
नदीमा पानी मात्र थिएन
कसैको संसार बगेको थियो
कसैको आँगन बगेको थियो
कसैको मुटुको टुक्रा
छालसँगै हराएको थियो ।
सामाजिक सञ्जाल खोल्छु
आँखा बन्द गर्न खोज्छु
तर मन बन्द हुँदैन ।
कतै लास, कतै आँसु
कतै आफन्त खोज्दै
भौतारिएको एउटा जीवन ।
हे भगवान् !
मान्छे यति कमजोर किन भयो?
मृत्युको मुखमा पुगेको मान्छे देख्दा
हात समात्नुको सट्टा
कसैले उसको सम्पत्तिमा आँखा लगाउँछ ।
लास देख्दैन
तर लाससँगै बगेको सुन देख्छ
मान्छेको चित्कार सुन्दैन
तर बगेका सामानको आवाज सुन्छ ।
हे भगवान्, मानवता कहाँ हरायो ?
आज मेरो शरीर काँपिरहेको छ
निद्रा आँखाबाट टाढा छ
भोकले पेट छोएको छैन
किनकि देशको पीडा
मेरो छातीभित्र आएर बसेको छ ।
म बाँचिरहेको छु
तर मनले आफूलाई
मरेसरह महसुस गरिरहेको छ
किनकि आफ्नै देशमा
मान्छे बगेको देख्दा
आफू कसरी खुसी भएर बाँचु ?
तर अझै आशा बाँकी छ
कसैले हात बढाइरहेको छ
कसैले खाना बोकेर दौडिरहेको छ
कसैले घाइतेलाई काँध दिइरहेको छ
कसैले अपरिचितका लागि
आफ्नो ढोका खोलिरहेको छ ।
सायद यही हो मानवता
अँध्यारो रातमा
सानो दियो बनेर बल्नु ।
हे नेपाल आमा
तिम्रा आँसु पुछिने दिन आओस्
बिछोडिएका परिवार फेरि भेटिऊन्
उजाडिएका घरमा फेरि चुलो बलोस्
र शोकमा डुबेको देशमा
फेरि जीवन मुस्कुराओस् ।
हे भगवान्
विपत्तिमा परेकालाई बचाऊ
घाइतेलाई शक्ति देऊ
विछोडिएकालाई आफ्ना मान्छे भेटाइदेऊ
र सबैभन्दा ठूलो कुरा
मानिसको हृदयबाट
मानवता कहिल्यै नमरोस् । हे भगवान्, मानवता बचाइदेऊ ।
